Today was really warm and sunny, and I bought my ticket for the University of Nottingham summer party. The weather made me think of last summer, when Ezgi was still with us, and we used to go out into the sun with couscous, halloumi, feta, olive oil and chilli oil, and just sit in the sun and enjoy each others company. But those days are gone. I've spent today running around campus helping Nikki hand in her final essays, but she didn't appreciate the help I gave her, so I've spent my evening alone thinking about my room next year that I will finally be able to make "mine", rather than a pre-fab room. Anyway, I put all my thoughts into yesterdays post, so I will just leave my Turkish friends with a story; my favourite story from the book 365 Gece Masalı, and this story reminds me of Ezgi.

Dünyanın en iyi Arkadaşları
Bir akşam hava kararıken Sasa, beyaz fare Fafa ile karşılaştı. Sasa, hayretle, "İnanılır gibi değil, sen bana ne kadar benziyorsun!" dedi.
"Eğer benim gibi kanatların olsaydı tıpkı ikiz gibi olacaktık!" Fafa çok sevindi. Bir aile sıcaklığı hissetmişti. İki arkadaş uzun süre çene çaldılar. Ama Fafa artık esnemeye başladı.
"Uhhh, epey geç olmuş, haydi gidip yatalım," diye teklif etti. Sasa ise, "Ama gün daha yeni başlıyor. Hava biraz önce karardı," dedi. İki arkadaş şaşkına döndüler: Biri gece uyuyordu, diğeri gündüz! Sasa, "Gel benim inime," diye teklif etti. "Benim yanıma yerleş."
"Ama ben senin gibi baş aşağı yatamam ki!"
"Merak etme, minik fare, bir kayanın kovuğunda uyursun. Her sabah ve her akşam birbirimiz görüp az da olsa sohbet edebiliriz."
Fafa, "Harika!" diye bağırdı. "Dünyanın en iyi arkadaşları biz olacağız!"